Ewa Bem – „I co z tego masz?” (1986)

Recenzja albumu: Ewa Bem – „I co z tego masz?” (1986). Lekcja śpiewu i producenckiego wizjonerstwa

Połowa lat 80. w polskiej muzyce rozrywkowej była czasem potężnych kontrastów – z jednej strony eksplodował surowy, jarociński rock, z drugiej: tradycyjna estrada szukała nowego języka w dobie syntezatorów i automatów perkusyjnych. W to idealnie wstrzeliła się Pierwsza Dama Polskiego Jazzu. Wydana w 1986 roku przez wytwórnię Wifon płyta „I co z tego masz?” to absolutne arcydzieło polskiego pop-jazzu i wyrafinowanego funky, które po czterech dekadach wciąż brzmi świeżo, dynamicznie i deklasuje współczesne, radiowe produkcje.

Wokalny Mount Everest

Tytułowy utwór, otwierający album, to podręcznikowy pokaz tego, czym jest prawdziwa technika wokalna i świadome operowanie głosem. Linia wokalna w piosence „I co z tego dziś masz?” (ze słynnym tekstem Wojciecha Jagielskiego o bólach i rozczarowaniach życiowych bojów) wymaga od wokalistki tytanicznej pracy. Ewa Bem nie musi uciekać się do studyjnych upiększaczy, autotune’a czy seryjnie powtarzanych manieryzmów.

Jej dykcja jest nieskazitelna – każde słowo, każda końcówka i sylaba są podane z chirurgiczną precyzją, co sprawia, że tekst uderza słuchacza z pełną mocą. Bem bez wysiłku skacze po rejestrach, bawi się dynamiką, a kiedy trzeba – przechodzi w swingujący, drapieżny, soulowy rejestr. To wokal, który ma gigantyczny ciężar gatunkowy i potężną energię. Nie ma tu mowy o śpiewaniu „na jedno kopyto”. Każda fraza żyje własnym życiem.

Światowe brzmienie zza żelaznej kurtyny

Za kompozycje i aranżacje na tym krążku odpowiadał genialny gitarzysta i kompozytor Winicjusz Chróst. To, co zrobił z sekcją rytmiczną i dętą na tej płycie, to czysty Nowy Jork przeniesiony do realiów PRL-u. Album pulsuje rasowym, mięsistym funkiem, jazz-rockiem i synth-popem najwyższej próby.

Aranżacje są bogate, wielowarstwowe i przede wszystkim – organiczne. Każdy instrument ma swoją przestrzeń: bas kapitalnie „szyje” w tle, instrumenty dęte uderzają z precyzją bębna, a syntezatory dodają nowoczesnego, jak na tamte czasy, sznytu. Płyta nie nuży ani przez sekundę. Numery płynnie przechodzą od energetycznych, tanecznych petard do pełnych klasy, wieczornych ballad. Realizacja dźwiękowa tego materiału do dziś stawia poprzeczkę niezwykle wysoko.

Ponadczasowy werdykt

Album „I co z tego masz?” to płyta-pomnik. Pokazuje ona bezlitośnie współczesnemu, plastikowemu popowi, gdzie jest jego miejsce w szeregu. To idealny dowód na to, że muzyka popularna może być jednocześnie chwytliwa, niesamowicie taneczna i artystycznie bezkompromisowa. Słuchając Ewy Bem z tamtego okresu, doskonale rozumiemy, dlaczego wymagająca publiczność w stacjach takich jak Radio Poznań czy Radio PiK wciąż tęskni za taką jakością.

Dla każdego fana dobrego brzmienia, dynamicznej sekcji i potężnego, czystego wokalu, ten krążek to pozycja obowiązkowa na półce. Prawdziwa muzyka obroni się zawsze – bez względu na mody i algorytmy.

Ocena: 9.5/10