Jennifer Lopez w Taorminie. Wielkie show, wielka forma i jedno pytanie: czy spektakl nie przykrył muzyki?

Jennifer Lopez ma 57 lat i nadal potrafi wejść na scenę tak, jakby chciała udowodnić, że pojęcie „popowa emerytura” jej nie dotyczy. Jej najnowszy odnotowany koncert odbył się 16 lipca 2026 roku w La Plage Resort w Taorminie na Sycylii, podczas finału wydarzeń Dolce & Gabbana Alta Moda. Był to ekskluzywny, prywatny koncert, a nie zwykły przystanek otwartej trasy koncertowej. (Dolce&Gabbana - World)

I od razu trzeba powiedzieć jedno: to było widowisko zaprojektowane po to, żeby robić wrażenie.

Nie tylko muzyką.

Strojami. Choreografią. Lokalizacją. Światłem. Seksapilem. Luksusem.

A przede wszystkim — Jennifer Lopez.

J.Lo nie wychodzi na scenę. J.Lo ją przejmuje

Lopez nigdy nie była artystką, która próbuje przekonać publiczność, że najważniejszy jest mikrofon i stołek ustawiony pośrodku sceny.

Jej naturalnym środowiskiem jest show.

W Taorminie dostała ku temu idealne warunki: plażowa sceneria przy Isola Bella, morze, ekskluzywna publiczność i estetyka Dolce & Gabbana, czyli wszystko to, co kocha przepych.

W efekcie koncert bardziej przypominał połączenie popowego widowiska, sesji mody i luksusowego spektaklu niż klasyczny recital. Sam Dolce & Gabbana opisywał występ jako czteroaktową wizualną opowieść, podczas której Lopez prezentowała specjalnie przygotowane kreacje marki. (Dolce&Gabbana - World)

I tutaj Jennifer czuje się jak ryba w wodzie.

Potrafi sprzedać wejście na scenę.

Potrafi utrzymać wzrok publiczności.

Potrafi sprawić, że zmiana stroju staje się częścią dramaturgii koncertu.

To umiejętność, której nie należy lekceważyć.

Setlista była właściwie podręcznikiem „jak dać ludziom to, czego oczekują”

Koncert rozpoczęło „Waiting for Tonight”, a później pojawiły się między innymi „Ain’t Your Mama”, „Love Don’t Cost a Thing”, „Get Right”, „I'm Into You”, „Dance Again”, „Play”, „On the Floor” i „Let's Get Loud”. (Live Nation)

Czyli żadnego udawania.

Jennifer Lopez doskonale wiedziała, po co przyszła publiczność.

Nie po artystyczną dekonstrukcję jej katalogu.

Nie po dwudziestominutowe eksperymenty instrumentalne.

Ludzie chcieli przebojów.

I je dostali.

„On the Floor” nadal działa jak koncertowy detonator.

„Let's Get Loud” jest stworzone do finału dużego widowiska.

„Love Don't Cost a Thing” ma w sobie tę charakterystyczną lekkość popu początku XXI wieku, która dziś działa dodatkowo dzięki nostalgii.

Pod względem konstrukcji setlisty trudno mieć do Lopez większe pretensje.

To było show przebojów.

Najciekawszy moment nie należał jednak do typowej J.Lo

Paradoksalnie jedną z najbardziej interesujących części koncertu było wykonanie włoskiego klasyka „Il cielo in una stanza” Gino Paoliego, rozsławionego również przez Minę. Był to debiut tego utworu w jej koncertowym repertuarze. (Radio Taormina)

I właśnie takich momentów chciałbym od Jennifer Lopez więcej.

Bo kiedy na chwilę znika bombardowanie bodźcami, a pozostaje piosenka, pojawia się coś ciekawszego niż kolejny błyszczący kostium.

Pojawia się interpretacja.

Nie twierdzę, że Lopez nagle przeistacza się w wielką wokalistkę jazzową czy soulową.

Nie.

Ale pokazuje, że potrafi wyjść poza własny katalog i stworzyć moment, który ma znaczenie dla miejsca, w którym występuje.

Włoska publiczność przyjęła ten gest bardzo ciepło. (Radio Taormina)

I dochodzimy do największego problemu Jennifer Lopez

Czy Jennifer Lopez jest wybitną wokalistką?

Moim zdaniem — nie.

Czy jest wybitną performerka?

Tutaj odpowiedź brzmi: zdecydowanie bliżej „tak”.

I Taormina świetnie pokazuje tę różnicę.

Jennifer bardzo rzadko buduje koncert wyłącznie na sile głosu. Jej przewaga polega na sumie elementów:

taniec + choreografia + wygląd + scenografia + rytm + przebój + osobowość sceniczna.

Usuńmy z tego równania tancerzy, światła, stroje i multimedia.

Zostawmy Jennifer z mikrofonem.

I nagle konkurencja z największymi wokalistkami jej pokolenia robi się znacznie trudniejsza.

To nie jest obelga.

To po prostu inny rodzaj artystki.

Michael Jackson również rozumiał, że koncert popowy jest czymś więcej niż śpiewaniem do mikrofonu.

Madonna zbudowała ogromną część kariery na podobnej zasadzie.

Lopez robi dokładnie to, co jest jej największą siłą.

Tyle że momentami wszystkiego jest za dużo

I tutaj pojawia się moje największe zastrzeżenie.

Dolce & Gabbana. Kryształy. Koronki. Body. Kolejne stylizacje. Tancerze. Efekty.

Choreografia. Morze. Ogień. Fajerwerki. Jennifer. Jeszcze więcej Jennifer.

W pewnym momencie człowiek może zacząć się zastanawiać:

czy ja jeszcze oglądam koncert, czy już niezwykle kosztowną reklamę luksusowego stylu życia?

Vanity Fair wręcz zauważył, że występ był niemal równie mocno pokazem mody jak koncertem. (Vanity Fair Italia)

I trudno się z tym nie zgodzić.

Spektakl był imponujący.

Ale spektakularność nie zawsze oznacza muzyczną głębię.

Za to kondycji można jej pozazdrościć

Tutaj żadnego „ale” nie będzie.

Jennifer Lopez w wieku 57 lat prezentuje poziom fizycznej dyscypliny, którego mogłaby jej zazdrościć ogromna część znacznie młodszych wykonawców.

Tańczy.

Porusza się.

Kontroluje scenę.

Przebiera się.

Wchodzi w kolejne choreografie.

I nadal wygląda, jakby wielki koncert był dla niej naturalnym środowiskiem.

To nie dzieje się przypadkiem.

Za kilkadziesiąt minut widowiska stoją lata treningów, pracy nad kondycją i powtarzania choreografii.

Można nie lubić jej muzyki.

Ale trudno nie szanować profesjonalizmu.

Największym sukcesem tego koncertu była sama Jennifer Lopez

To trochę przewrotne.

Nie wychodziłem z materiałów z Taorminy z myślą:

„Ależ niezwykła interpretacja muzyczna”.

Raczej:

„Ta kobieta nadal doskonale wie, jak być gwiazdą”.

I być może właśnie na tym polega fenomen J.Lo.

Ona sprzedaje publiczności coś większego niż pojedyncza piosenka.

Sprzedaje obraz pewności siebie.

Luksusu.

Seksapilu.

Kontroli nad własnym ciałem.

Wiecznej energii.

Kobiety, która wchodzi na scenę i mówi bez słów:

„Patrzcie na mnie”.

I patrzymy.

OCENA

Show: 9/10
Choreografia: 9/10
Kontakt i obecność sceniczna: 9/10
Wokal: 7/10
Setlista: 8,5/10
Artystyczne ryzyko: 6,5/10

OCENA KOŃCOWA: 8/10

Jennifer Lopez nie dała w Taorminie koncertu, który zmienia historię muzyki. Dała coś, w czym od lat pozostaje jedną z najlepszych: profesjonalne, seksowne, szybkie i niezwykle efektowne popowe widowisko.

Tylko czasem chciałoby się, żeby na kilka minut zgasły wszystkie światła, zniknęły kryształy i pozostała sama Jennifer z piosenką.

Bo wtedy moglibyśmy sprawdzić, ile w tym wszystkim jest jeszcze Lopez-artystki, a ile perfekcyjnie zbudowanej J.Lo-marki.