sanah – Dwoje ludzieńków

 

 

 Recenzja albumu sanah – „Dwoje ludzieńków”. Kiedy poezja staje się plastikowym produktem

Zuzanna Jurczak (sanah) przyzwyczaiła nas do tego, że taśmowo wypuszcza kolejne płyty. Jej najnowszy album, „Dwoje ludzieńków”, miał być w założeniu wielkim, artystycznym wydarzeniem – powrotem do śpiewania klasyków polskiej literatury w towarzystwie absolutnych legend estrady. Zamiast tego otrzymaliśmy jednak pozycję, która ostatecznie obnaża wszelkie techniczne braki wokalistki i udowadnia, że jej formuła ostatecznie się wyczerpała. To krążek wymęczony, wtórny i boleśnie wręcz płaski.

Maskarada za plecami legend

Największym problemem „Dwojga ludzieńków” jest fakt, że sanah kompletnie nie radzi sobie z ciężarem gatunkowym tekstów, za które się zabiera. Próba zmierzenia się z Leśmianem, Poświatowską czy Różewiczem wymaga nie tylko wrażliwości, ale przede wszystkim warsztatu wokalnego. Tymczasem artystka po raz kolejny serwuje nam ten sam, uciążliwy zestaw „manier”, o których rozmawialiśmy wcześniej: seplenienie, niedbale skracane sylaby i zjadanie końcówek wyrazów.

Wiersze, które powinny poruszać głębią, w wykonaniu sanah brzmią jak infantylne rymowanki śpiewane przez nastolatkę pod nosem. Co gorsza, aby zamaskować te błędy, na płytę zaproszono potężne głosy polskiej muzyki – od Alicji Majewskiej i Kasi Kowalskiej, po Krzysztofa Zalewskiego, Kubę Badacha czy Annę Marię Jopek. Efekt? Każdy z zaproszonych gości wokalnie i technicznie miażdży gospodynię albumu w zaledwie kilka sekund. Słuchając duetu z mistrzem Bajorem czy wyrazistą Nosowską, czujemy potężny dysonans. Widzimy przepaść między prawdziwą szkołą śpiewu a produktem algorytmu z TikToka i RMF FM.

Wszystko na jedno kopyto

Muzycznie album to podręcznikowy przykład monotonii stylistycznej. Aranżacje zlewają się w jedną, trudną do rozróżnienia masę brzmieniową. Niezależnie od tego, czy tekst traktuje o miłości, śmierci czy egzystencjalnym dramacie, sanah nakłada na to ten sam, rzewny, popowo-melancholijny schemat kompozytorski.

Instrumentarium jest sterylne i pozbawione jakiejkolwiek organicznej energii. Nawet obecność zespołu „Mazowsze” nie ratuje tej płyty przed nudą. Wszystko zostało idealnie wygładzone przez producentów, ucięte pod radiowy format i pozbawione jakichkolwiek kantów, które mogłyby zaniepokoić masowego, niewymagającego słuchacza. To muzyczna papka w wersji „premium” – ładnie opakowana, ale w środku całkowicie pusta.

Koniec iluzji

„Dwoje ludzieńków” to płyta, która miała ugruntować pozycję sanah jako artystki dojrzałej. Stała się jednak pomnikiem jej artystycznych ograniczeń. Słuchając tego materiału, staje się jasne, dlaczego świadoma publiczność z rozgłośni regionalnych (takich jak Radio Poznań, PiK czy Radio Białystok) omija jej twórczość szerokim łukiem. Bez armii producentów i bezustannego wsparcia komercyjnych rozgłośni, ten śpiewany „na jedno kopyto” materiał po prostu broni się bardzo słabo.

Dla każdego, kto szuka w muzyce prawdziwego wokalu, dynamiki i szacunku do słowa pisanego, najnowszy album sanah będzie ogromnym rozczarowaniem. To idealna płyta do puszczenia w tle podczas zakupów w markecie – i niestety, tylko do tego się nadaje.

Ocena: 2/10