Miłość kończy się na „rozkładaniu nóg”? Scena i Parkiet analizuje teksty Skolima

 

Miłość kończy się na „rozkładaniu nóg”? Scena i Parkiet analizuje teksty Skolima

W „Scenie i Parkiecie” muzyki nie oceniamy wyłącznie po liczbie wyświetleń, koncertów i samochodów stojących przed willą artysty. Interesuje nas również to, co artysta właściwie mówi swoim odbiorcom. A kiedy jeden z najpopularniejszych polskich wykonawców śpiewa o kobietach przede wszystkim językiem seksualnego zdobywania, warto zadać pytanie: jaki obraz miłości, bliskości i kobiety sprzedaje razem z chwytliwym refrenem?

Skolim jest jednym z największych fenomenów popularnej muzyki ostatnich lat. Jego „Wyglądasz idealnie” ma tekst oparty niemal całkowicie na erotycznym napięciu, atrakcyjności kobiety i perspektywie mężczyzny, który chce ją zdobyć. W jednej z najbardziej komentowanych fraz pojawia się stwierdzenie: „Rozkładam nogi twoje i biorę to, co moje”.

I właśnie tutaj zabawa w niewinny „latino hit” zaczyna się dla nas kończyć.

A gdzie w tym wszystkim jest kobieta?

Nie zamierzamy udawać, że piosenka erotyczna jest czymś nowym ani że muzyka popularna powinna zamienić się w lekcję katechezy czy savoir-vivre’u.

Seksualność jest częścią kultury od zawsze.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy kobieta przestaje być partnerką, osobą i bohaterką relacji, a staje się przede wszystkim ciałem, którym mężczyzna dysponuje.

W tekście „Wyglądasz idealnie” nie znajdujemy opowieści o poznawaniu drugiego człowieka, wzajemności czy uczuciu. Jest klub, alkohol, pożądanie, taniec i kolejno opisywane seksualne zdobywanie kobiety. Nawet jeśli potraktujemy całość jako sceniczną konwencję, język pozostaje bardzo jednostronny.

To mężczyzna wybiera.

Mężczyzna bierze.

Mężczyzna decyduje.

Kobieta ma wyglądać, tańczyć i odpowiadać na jego zainteresowanie.

Trudno więc dziwić się kobietom, dla których taki model „romantyzmu” jest zwyczajnie smutny.

Bo jeżeli miłość w popkulturze ma kończyć się na tym, że kobieta dobrze wygląda, odpowiednio porusza biodrami i trafia z mężczyzną do łóżka, to nie jest szczególnie ambitna wizja relacji.

Dzień Dziecka i tekst, którego dzieci znały na pamięć

Jeszcze poważniejsze pytania pojawiły się w czerwcu 2025 roku. Media opisywały występy Skolima podczas wydarzeń związanych z Dniem Dziecka, podczas których wykonywany był również „Wyglądasz idealnie”. Relacje zwracały uwagę, że pod sceną znajdowały się dzieci znające tekst piosenki.

I tutaj argument „to tylko piosenka dla dorosłych” zaczyna być znacznie trudniejszy do obrony.

Jeżeli wykonawca pojawia się na imprezie rodzinnej, organizator i artysta muszą wiedzieć, kto stoi pod sceną.

Nie chodzi o pruderię.

Chodzi o podstawowe pytanie o odpowiedzialność.

Czy naprawdę tekst opisujący w tak bezpośredni sposób seksualne zachowanie powinien rozbrzmiewać podczas wydarzenia organizowanego dla dzieci?

Można oczywiście odpowiedzieć: dzieci i tak usłyszą takie rzeczy w internecie.

Tylko czy fakt, że dziecko może zetknąć się z określoną treścią w TikToku, oznacza, że dorośli powinni jeszcze wzmacniać ją ze sceny podczas rodzinnego festynu?

Skolim jest także ojcem dwóch chłopców

Ten kontekst nadaje sprawie jeszcze inny wymiar. Konrad Skolimowski jest ojcem dwóch synów.

Nie wiemy i nie zamierzamy oceniać, jak wychowuje swoje dzieci. Życia rodzinnego artysty nie znamy i byłoby nieuczciwe twierdzić, że tekst sceniczny automatycznie opisuje jego prywatne wartości.

Ale jako redakcja zajmująca się kulturą możemy postawić szersze pytanie.

Jakiego języka o kobietach uczą się chłopcy, kiedy właśnie taki język staje się symbolem sukcesu ich muzycznych idoli?

Dzieci uczą się nie tylko z tego, co rodzice mówią przy stole.

Uczą się również z tego, kogo społeczeństwo nagradza popularnością.

Jeżeli chłopak widzi, że można śpiewać o kobiecie przede wszystkim jako obiekcie seksualnym, zdobywać miliony odsłon, wielkie pieniądze i status gwiazdy, otrzymuje bardzo konkretny komunikat kulturowy: ten język działa.

Nie oznacza to oczywiście, że słuchacz automatycznie przejmie wszystkie zachowania artysty.

Ale kultura tworzy normy poprzez powtarzalność.

To, co powtarza się tysiąc razy, z czasem przestaje szokować.

I wtedy Skolim trafia do prezydenckiej Juraty

Dlatego szczególnie interesujący był koncert Skolima podczas wydarzenia „Przyszłość.pl” w Rezydencji Prezydenta RP w Juracie.

29 i 30 sierpnia 2026 roku Kancelaria Prezydenta zorganizowała spotkanie dla młodych ludzi w wieku 18–26 lat. Oficjalnie miało ono służyć między innymi rozmowie o przyszłości Polski. Prezydent Karol Nawrocki mówił, że chce słuchać młodych i poznawać ich spojrzenie na kraj. Pierwszego dnia wystąpił właśnie Skolim.

Według medialnych relacji przed wydarzeniem pojawiły się kontrowersje dotyczące repertuaru artysty. Współpracownicy prezydenta przekazywali, że podczas koncertu nie miały pojawić się najbardziej wulgarne treści. Rzecznik prezydenta Rafał Leśkiewicz argumentował natomiast, że przy wyborze wykonawców brano pod uwagę ich popularność wśród młodych oraz postawę poza działalnością artystyczną.

To ważne zastrzeżenie.

Nie możemy więc twierdzić, że podczas prezydenckiego koncertu Skolim wykonywał wszystkie najbardziej dosadne wersy ze swojego repertuaru.

Ale pozostaje pytanie o coś większego niż jedna setlista.

Jaką kulturę pokazujemy młodzieży jako reprezentatywną?

Prezydent Karol Nawrocki w innym wystąpieniu mówił o „patriotycznej, wspaniałej polskiej młodzieży”, odnosząc te słowa do młodych ludzi gotowych służyć w Wojsku Polskim. Nie był to opis uczestników koncertu w Juracie, więc tych dwóch sytuacji nie należy mieszać.

Ale właśnie dlatego warto zadać pytanie o kulturę, którą państwo przedstawia młodym ludziom.

Patriotyzm to przecież nie tylko flaga, hymn i historia.

To także sposób, w jaki traktujemy innych ludzi.

Szacunek do kobiety.

Odpowiedzialność za słowo.

Język, którym mężczyzna opisuje relacje.

Umiejętność odróżnienia erotyki od uprzedmiotowienia.

Jeżeli chcemy rozmawiać z młodymi o wartościach, nie możemy jednocześnie uznawać, że kultura jest całkowicie obojętna moralnie, bo „przecież to tylko rozrywka”.

Kultura nigdy nie jest tylko rozrywką.

To właśnie z piosenek, seriali, TikToka i języka idoli młodzi ludzie pobierają ogromną część kodów dotyczących relacji.

„Biorę to, co moje” — jedno zdanie, duży problem

W „Scenie i Parkiecie” przywiązujemy ogromną wagę do tekstów.

Dlatego nie wystarcza nam odpowiedź: rytm jest chwytliwy.

Nie wystarcza: ludzie świetnie się bawią.

Nie wystarcza: utwór ma miliony wyświetleń.

Interesuje nas także znaczenie.

Sformułowanie „biorę to, co moje” w seksualnym kontekście jest szczególnie problematyczne, ponieważ bliskość nie jest czymś, co jedna osoba „bierze” od drugiej. Zdrowa relacja opiera się na wzajemności, szacunku i zgodzie dwóch autonomicznych osób.

Można powiedzieć, że to tylko artystyczna hiperbola.

Oczywiście.

Ale hiperbola również coś komunikuje.

I właśnie od krytyków muzycznych powinno się oczekiwać, że poza oceną produkcji, wokalu i chwytliwości refrenu zapytają czasem:

co właściwie mówi ta piosenka?

Popularność nie jest immunitetem od krytyki

Skolim niewątpliwie potrafił znaleźć język, który trafił do ogromnej części publiczności.

To fakt.

Ale ogromna popularność nie oznacza automatycznie wysokiego poziomu tekstu.

Tak samo jak milion odsłon nie zmienia słabego filmu w arcydzieło, tak sto milionów wyświetleń nie sprawia, że każdy wers staje się wartościowy.

Można docenić przebojowość.

Można docenić sceniczną energię.

Można nawet świetnie bawić się na koncercie.

A jednocześnie powiedzieć:

ten sposób mówienia o kobietach nam się nie podoba.

Te rzeczy nie wykluczają się wzajemnie.

Patriotyzm zaczyna się także od szacunku

Jeżeli chcemy wychowywać młodych mężczyzn na ludzi odpowiedzialnych, silnych i świadomych swojej wartości, warto pokazywać im, że męskość nie polega na „braniu tego, co moje”.

Partnerka nie jest zdobyczą.

Kobieta nie jest nagrodą za sukces.

Miłość nie kończy się na rozłożonych nogach.

I być może właśnie to jest najważniejszym pytaniem po całej dyskusji wokół Skolima:

czy polska popkultura potrafi jeszcze pokazać chłopakom, że największym dowodem męskości nie jest liczba podbojów, lecz sposób, w jaki traktują drugiego człowieka?

Bo jeżeli mówimy młodym o przyszłości Polski, to warto pamiętać, że ta przyszłość będzie budowana również przy kuchennych stołach, w małżeństwach, związkach i rodzinach.

A tam chwytliwy refren szybko się kończy.

Zostaje człowiek i sposób, w jaki nauczył się traktować drugiego człowieka.

Scena i Parkiet: muzyka ma rytm. Ale słowa mają konsekwencje.